Ons

Ao bater con forza, a porta acabara cedendo. Entraron. A planta baixa estaba ocupada dende había anos pola espectacular biblioteca na que decidira convertila Asunción, unha estancia inmensa ocupada por estantes inzados de volumes que chegaban ao teito.

-Mi madriña! Cantos libros! –exclamou admirada Fátima.

-Cando sexa maior quero unha biblioteca coma esta –murmurou Suso. Pax. 56

-Imos mirar se atopamos algo na biblioteca.

Asunción conseguira xuntar unha biblioteca inmensa. As catro paredes da planta baixa estaban cubertas de estantes cheos de libros ata o teito. Para chegar arriba de todo había que usar unha escaleira de man. No centro da biblioteca destacaba un inmenso escritorio de madeira nobre no que, porén, non quedaba máis ca un pequeno oco para escribir entre montes de libros apiñados á toa. Páx. 90

Dentro gardaba unha ducia de fotos vellas, en branco e negro. Repasounas devagar. Pareceulle que todas tiñan que ver co mesmo conflito do que falaban os recortes de prensa do cartafol da biblioteca. Páx. 92

Fátima calou cando escoitou un grande estrondo na planta baixa. Alguén tropezara coa esqueira de man da biblioteca. Pensou axiña na Rula, pero logo sentiu o respirar afrontado da cadela pegada á súa perna. O ruído era cada vez máis forte, alguén parecía procurar desesperado calquera cousa. Fátima sentiu un arreguizo e avanzou, procurando facer o menor ruído posíbel, cara ao cuarto do lado, onde Suso ficara lívido tamén. Déronse a man. Apertábanse con forza cada vez que escoitaban o balbordo que viña de abaixo. Quen fose que andaba na biblioteca parecía excitado de máis. Páx. 93-94

-Libros, viñamos por libros. Xa sei que está mal pero… pensamos que era un bo día para coller prestados algúns libros da biblioteca de Asunción. A ela non lle había importar. Gustáballe compartir os libros cos demais. Páx. 96

Imaxinamos que a carta refírese aos incidentes que houbo en Vigo en setembro de 1972. Nesta carpeta que atopamos na biblioteca hai unha chea de recortes dos xornais daqueles días, tamén atopamos este sobre con fotos soltas, algunhas coinciden e outras non. Páx. 102

Ons de Carlos Meixide, libro autoeditado no 2015. Aportado por Ana Cosque

Inge e Robbie

Pasaba o día colgado do portátil repasando unha e outra vez os planos daquela horrible biblioteca (sen xanelas!!!) que proxectara para unha aldea perdida nun pólder. Seica a biblioteca non tiña xanelas porque a luz natural entraba toda a través dunha claraboia no teito, pero non entendía Inge que mal podían facerlle unhas xanelas a unha biblioteca. O caso é que non fodía dende había máis dun mes por culpa da biblioteca aquela e xa tiña arañeiras na “claraboia”… páx. 13

-Onte  a que hora chegaches? Non me enterei de nada. Fiquei durmido bastante cedo diante do ordenador repasando os planos da biblioteca. Sabes? Creo que xa sei como facer para que a luz natural que entra pola claraboia chegue coa mesma intensidade a todos os ángulos do edificio!

-Que ben! Alégrome! –murmurou Inge no medio dun bocexo-. Pois non sei moi ben que hora era cando cheguei. Tarde, iso seguro. Fun tomar unha cervexa a un pub que me tiña boa pinta preto do hotel e coñecín a unha xente moi argalleira que me enleou de mala maneira e ao final acabamos no quinto pino.

-Sinto non te ter acompañado pero xa sabes o importante que é  este proxecto para min. Se acerto coa biblioteca poden vir logo unha chea de encargas do mesmo contratista. Páx. 53

A súa infancia pasouna entre as mesas do restaurante “español” que logo abriron seus pais na Zwaerdecroonstraat, unha céntrica e tranquila zona residencial moi preto da Biblioteca Central da cidade.

Á biblioteca, precisamente, acudía daquela Robbie todos os días des que comezara a carreira de arquitectura. Xuntábase alí cos seus compañeiros, Marc e Ronald, e pasaban as horas a devorar libros e mirar rapazas. Páx. 57

Hoxe é un día feliz. Rematei por fin o proxecto da biblioteca. As complicacións técnicas da claraboia que me tiveron obsesionado durante tanto tempo non eran tales. A resposta estaba diante dos meus fociños dende o principio: a sinxeleza extrema, coma tantas outras veces. Como fun incapaz de velo? E iso que a foto da cúpula do Panteón de Roma, o edificio que tanto me cativou cando o visitei, que pola súa culpa decidín estudar arquitectura, ocupaba o lugar máis importante do meu estudio! Páx. 123

Inge e Robbie de Carlos Meixide, libro autoeditado no 2016. Aportado por Ana Cosque

O home inédito

"Lucas e Ramón matinaron infructuosamente por uns minutos no nome do protagonista de "Crime e Castigo".

- E se imos á biblioteca?

- Claro. Que boa idea.

Levantáronse das cadeiras. Na biblioteca pediron un exemplar de "Crime e castigo", que tardaron media hora en ter entre as súas mans."

"O home inédito" de Carlos G. Meixide (p. 19). Aportado por Ana Cosque