[...]
O neno entrou coa cabeza baixa, sen entender moi ben o por que daquela risa tola. Avanzou pola estancia mirando de esguello os andeis cheos de libros. Máis dos que el puidera soñar nunca, e desde logo, máis do que nunca pensou que houbera xente disposta a escribir. (p. 38)
As semanas e os meses correron rápido. Isabel accedeu sen obxección a que Ezequiel botase unha man no hospital para ordenar a biblioteca, un labor ben necesario e importante.
[...]
O labor encomendado na biblioteca consistiría en facer o que lamentablemente nunca ninguén fixera antes en años: clasificar, ordenar, identificar e limpar cada libro, cada tratado, cada revista e publicación. Non era una tarefa doada, debía ler perfectamente. Comprender as materias das que trataba para poder clasificalos seguindo as precisas instrucións do doutor Posse Roybanes. A biblioteca tiña un bo número de exemplares acumulados durante anos. Longos e altos andeis cheos de libros, algúns moi vellos, uns mercados polo hospital e outros doados por distintos médicos que pasaran por alí. (p. 42)
Tras a conversa e a mañá de complicidades, Ezequiel acudiu á cita diaria como asistente da biblioteca. Cruzou o hospicio e seguiu polo edificio do Hospital da Caridade. Tiña o mandado do doutor Posse de ir sempre onda el antes de poñerse a ordenar a biblioteca. (p.71)
