Empurro a porta da biblioteca e vou ao meu sitio habitual, a cinco mesas de distancia. Son as nove pasadas, pero xa están os de sempre. O tipo de lentes do fondo, sentado de cara á entrada; os tres da esquerda, coas súas calculadoras do tamaño dun ordenador...... Levo xa tres anos estudando Dereito, os suficientes para aprender dos erros. O primeiro e máis grave, estudar na biblioteca da miña propia facultade. Piseina unha vez e nunca máis. Parecía a fodida Paris Fashion Week e eu non estou disposta a levantarme tre horas antes para maquearme de acordo coa estética dunha puta biblioteca; nin en soños, vamos. A de socioloxía, a dúas facultades de distancia, non ten nada que ver....
... Nesta biblioteca ninguén bisba cun nivel dedecibelios superior ao dunha pluma caendo ao chan, e iso gústame. Nesesítoo, de feito. Pax. 109
Intento centrarme no concepto de propiedade intelectual, teño exame en dous días. Cinco minutos, me dura. Levanto a cabeza e paseo a mirada pola biblioteca de Socioloxía. Menos mal que aquí non hai distraccións, que se chega a habelas... Fíxome no tipo do fondo, o das lentes, que senta cara a min. Eu sempre me poño de costas á entrada da biblioteca para non despistarme observando quen vai e quen vén. O cal é unha estupidez, porque cada vez que oio a porta xírome para ver quen entra. O mozo ese non, el está ao seu, coa cabeza nos papeis, sempre ocupado. Sempre e está na biblioteca cando chego e sempre queda cando marcho. Que pasa, non ten vida ou que?
O son dun móbil rompe o silencio do lugar e levo as mans á vibración do peto do meu vaqueiro. Os catro gatos da bibliotca xíranse cara min e obsérvanme de malas maneiras, incluído o das lentes. Cagondiós. Pax. 110
Merda Xa. Para isto me fai quedar fatal diante de toda a xente da biblioteca? Estaba claro que Tamara non tiña pinta de ir a mellor, toda a noite no baño. Pax. 111
É porque ao conxunto da biblioteca fáltalle algo sen el no seu sitio de sempre. É coma se me quitasen o texto ap pé da ventá, ou como se me movesen a distribución das mesas. Pax. 113
Na biblioteca, neses dez minutos durante os que estivemos bisbando mentres os da calculadora de cinco quilos nos miraban mal, decateime de que non aturaba que el tivese a razón. Pax. 117
Non tardamos en volver á biblioteca a estudar, pero á hora de xantar collemos uns bocadillos e comémolos xuntos, e á noitiña cando me dispoño a volver á casa, Xoan acompáñame e baixamos xuntos no bus. Pax. 118
Dous bicos e de volta ao estudo. Ficamos sós na cociña. Semella nervioso. Eu tamén. Por que? Estivemos sós toda a tarde, a que vén isto agora? "Nunha casa hai camas", non podo evitar pensar. Na biblioteca, na cafetería, no bus, aí é dificil poñerse a foder. Aquí somos nós quen poñemos os límites. Eu, neste caso. Pax. 137
-E logo todas esas caixas?
-Libros que aínda non coloquei.
Mirounas coma se aquilo fose o paraiso. Sei que sorrín, porque eu sentía o mesmo de pequena cando ía a unha libraría.
-O primeiro que fixen ao chegar aquí foi ir apuntarme á biblioteca -dixo-. Oxalá tivese na casa tantos libros coma ti... Pax. 149
Hai xa máis dun mes daquela noite funesta na súa casa, cando marchei sen despedirme. Lembro a arroutada do día seguinte, cando decidín que era mellor non volver estudar na biblioteca de Socioloxía. Pax. 156
Co ben que estaba eu antes, estudando alí mentres aquel mozo de lentes e nariz grande tan só era parte da decoración da biblioteca. Non, se aquí había un culpable da situación ese era Xoán. Porque, claro, había unha situación. E unha moi incómoda. Pero eu non tiña culpa ningunha, así que ao final esa mañá levanteime algo máis tarde do habitual, por motivos obvios, e fun á biblioteca coma sempre. E cando cheguei, era el o que non estaba.
Avanzo, paso, paso, cóbado no costado desta estúpida que me empurra, paso. Non apareceu na biblioteca, o moi cabrón!!! Pero nin ese día, nin o seguinte, nin os que viñeron despois. Pax. 157
-Estás tola -dime Xoán, rindo tamén, cando chegamos ás escaleiras do paseo marítimo.
Senta alí, Eu, por motivos obvios, non podo. Faime graza iso de "estás tola".
-Eu? Tola? Foi falar un tío que pide post-its nas bibliotecas e logo di que me ten medo.
Crin que estaba sendo graciosa, pero a Xoán o riso córtaselle de inmediato e mírame, serio. Pax. 159
-Podemos colocalos? -pregunta entón, mirándome ilusionado.
Podemos? Miro a libraría, esa libraría que me valeu un ril e medio, á medida e en madeira da boa. Lembro o ben que me sentín pagándoa. Toda a vida desexando ter unha biblioteca propia, para agora deixar os libros nas caixas, Aurora. Xa de nena almacenaba os libros no meu cuarto, coma se fosen un tesouro, pero aquilo non era unha verdadeira biblioteca. Unha biblioteca non ten unha cama, nin tampouco un armario. A miña propia biblioteca, un soño conseguido. Pax. 281
Non o noto triste, simplemente abre a boca e pronuncia as palabras, coma se disexe "hoxe é sábado" ou "chámome Brais". Entón por que me poño triste? non sei cal é a mellor resposta nesstes casos. Regalarlle un? E se a nai o toma a mal? Co especialiña que é... Foi falar.
-Cando eu era pequena ía moito á biblioteca - remato dicindo.
-Mamá non me deixa ir só e ultimaménte traballa todo o día, así que non me leva nunca.
Súa nai. Aurora, non penses... NON PENSO!. Pax. 283
Entro sen pensar, non quero pensar. Prendo a luz. Unha bombilla cotrosa colga do teito, alumenado o alí hai. O primeiro que vexo son os libros. Libros por todos ladas, no chan, nos estantes que antes deberon ter produtos de limpeza. Case todos son moi grandes e gordos. Achégome. Achégome. Enciclopedias. No chan, un vurullo de mantas noxentas. Sería aí onde cagou Aurin? Lembro o que dixo Brais, iso de que encantaba a biblioteca. Como miraba as miñas caixas cheas de libros, con esa adoración nos ollos, igual ca min de nena. Por sio hai xente que tira os libros ao lixo, soa a súa voz na miña cabeza. As bibliotecas non teñen sitio infinito e o primeiro que tiran son as enciclopedias. Pax. 394
Yañez, A. (2023). Non penses nun elefante rosa. Xerais.
Aportado por Anxo
